Turkdunya.de - Türk portalı Küçük insan şiddetle tutunuyor hayata

Üye girişi

Üye ol!

Nickname

Şifre

Şifremi unuttum

Forum

Aktüel

Aşk ve Flört

Çifte Vatandaşlık ve Alman vatandaşlığı

Eğitim

Ekonomi

Film ve Sinema

Geyik

Hukuk

Internet

Kültür & Sanat

Meslek / Kariyer

Müzik

Oto & Motor

Politika

Sağlık

Spor

Tatil ve Turizm

Türk Mutfağı

Yaşam

Öneri ve Eleştiri

FORUM > Yaşam

Deutsches Forum

En Başa Git · Yeni Konu · Başlığa Git

« Geri Git

Küçük insan şiddetle tutunuyor hayata

Yazan Kişi: sexiperi
Tarih: 01-13-05 23:04

Şiddeti doğayla, doğanın acımasızlığıyla açıklamaya çalışanlar doğru düşünmüyorlar. Bunun en saçma yanı insanı doğaya eklenmiş, sosyal boyutunu görmeyen, toplumsal ilişkilerin üretimlerine kör bir yaklaşım oluşudur. İnsan doğanın dolaysız ilişiği değil, onu diğerlerinden farklı yapan sosyal üretimidir. Toplumsal ilişkilerin düzeyi değiştikçe şiddetin düzeyi ve yapısı da değişiyor. Eskiden işlevli olan açık şiddet o dönemin toplumsal yapısı ve kültürel kodlarıyla iktidar sahiplerinin ihtiyaçlarına denk düşüyordu. Bugün gelinen noktada gündelik hayatın yapısı ve mantığı açık şiddeti anlamsız ve gereksiz yapmıştır.

Şiddet, insanı insanın uzağına itiyor. İnsan insanın düşmanına dönüşüyor. Şiddet hayatın bütün parçalarına yerleşiyor. İnsan insanı sevmezse, şiddet bizi kuşatan bir atmosfere dönüşüyor. "İnsan şiddete doğal olarak eğimlidir" diyorlar. Laf bunlar. Psikoanalitik söylemde edilmiş ama gerçeği atlayan bir laftan öte bir şey değil. Hemen arkasından söylenecek söz de bellidir: "Eşitlik ve dolayısıyla da barış insan doğasına aykırıdır". Antropoloji dönüp insanlık mazisine baktığında çok uzun zaman boyunca insanın insanla ilişkisinde şiddet yoktur. Ki bu geçmiş zaman insanın doğaya daha yakın ve bağımlı olduğu bir dönemdir. Eğer şiddeti doğadan, onu taklit ederek bugüne taşıdıysak; şiddetin en alasını o dönemlerde görmemiz gerekirdi. Bu nedenle de ben tam tersten doğadan uzaklaşma, kopma ve yabancılaşmayla şiddet ürettiğimizi düşünüyorum. Doğadaki bahsi geçen şiddet insanlarda söylenenin tam tersi dayanışmacı, bir kültür üretimine neden olmuştur. Doğanın o muazzam güçleri karşısında insan yardımlaşarak hayata tutunmuştur. Doğanın ve doğadaki diğer canlıların karşısında insanın tutunabileceği tek silahı, tek dayanağı; yani başındaki öteki insandır. Böyle bir ortamda topluluğun her bireyi önemli ve vazgeçilmezdir. Söylenenin tam tersi insan şiddeti uzağında tutmak istemiştir.

Şiddetin ortaya çıkması, meşru görülmeye başlaması, insanın insanı sömürmesiyle, insanın yarattığı değere bir başkasının temellük etmesi, varlığının sınırlandırılması ile aynı döneme ve duruma işaret eder. Bu el koyma, hayatı sınırlandırma durumunu kime kabul ettirebilirsiniz. O dönemde güçlü olan zayıf olanın elindekini almak için mızrağını, ya da her ne ise silahı, gırtlağına dayıyor. Aman dilemezse öldürüyor, dilerse zaten insan altı bir konuma düşerek, köle oluyor, nesneleşiyor. İlle de silahla, taşla-sopayla, fiziksel anlamda bir şey olmak zorunda değil; bugün zengin bir insan sokağa çıktığı vakit karşılaştığı yoksula o geçmişte mızrağı boğazına dayayıp elindekini aldığını ve karşılığında canını bağışladığını hatırlatıyor. Bugün zenginlik yoksula uygulanan en sakatlayıcı şiddettir. Dün kılıcın yarattığı efendi-köle ilişkisi bugün; piyasa ile, eğitimle, ahlakla, medyayla, v.b kurum ve kurallarla kendisini yenileyerek devam ettiriyor. Kılıcı yada baltayı hatırlatan ve onun işlevini üstlenen göstergeler bugün gündelik hayatın her anında ve alanında şiddeti üretiyor.

Ortada birey falan yok. Birey bir ütopyadır. Haklarını elde etmiş, özgün ve biricik, hakkına ve emeğine sahip, haysiyetli kişidir. Bu nedenle de tam olarak teşekkül etmiş değildir. Bu haliyle olan birey değil kişidir. Mevcut toplumsal yapının kültürü ile sosyalleşen kişi.

insanlık tarihine baktığımızda küçük insanın, küçük insana uyguladığı şiddeti görürüz. Şiddet sadece yukardan, otoritelerden aşağıdakine doğru bir seyir izlemez. Aşağıda küçük insan yukardakini taklit ederek şiddetle tutunuyor hayata

Neden birbirine benzer insanlar birbirini anlamak, empati kurmak ve şiddetin failine yönelmek yerine şiddeti seçiyor?

Çünkü küçük insan yukarısı diyebileceğimiz üst yapı kurum ve kuralların, toplumsal yapı piramidinin tepesinden gelen bir varoluş ve hayat tarzını kabul ediyor. Sömürülüyor, eziliyor, onurunu kaybediyor. Çalışırken eşitsizliği, işsizken anlamsızlığı yaşıyor. Bu kuşatılmışlık içinde gücünün yeteceği, ulaşılabilir, nesneleştirilebilir bir kendisi gibiyi husumet duyabileceği, karşıtı olarak seçiyor. Adeta vücudunda biriken ve her gün tekrar tazelenen şiddeti statta maç izlerken yanı başındakinin kanını akıtarak kendi varlığını hissediyor. Yada kendi durumundan ve yanındaki insandan kaçarak husumetinin kaynağı toplumsal yapının açık şiddet aygıtlarına yanaşıyor. Zabıta oluyor; işportacıyı dövüyor, polis oluyor mitinkte işçiyi, memuru, öğrenciyi, köylüyü dövüyor. Faşizmin gelmesine gerek yok zaten gündelik hayatın içinde her anında var. Yönetenler için ideal toplum kıpırtısı, hareketsiz, güdülebilecek olandır. Küçük insanların birbirine uyguladığı şiddet; o şiddet sayesinde ayakta durabilen sistemle örtüşüyor. Bu şiddet ortamı otoritenin uyguladığı şiddeti meşrulaştırıyor. Yargısız infaz diyoruz, ne yargısızı, adam yargılıyor ama kendi yasaları öldürmeye izin vermeyince başka birimlerle yapıyor

Medya şiddete nasıl yaklaşıyor?
Medya bir mülkiyet ilişkisidir. Bakmak lazım medya toplumsal yapı içerisinde hangi sınıfın kontrolünde. Toplumsal sistemin hakim yapısı içinde bu yapıdan yana olan sınıflar doğal olarak diğer her şeyde olduğu gibi şiddete de verili olanın devamı amacına hizmet edecek şekilde ele alınıyor. Mevcut yapının sorgulanması anlamına gelecek olan şiddetin toplumsal karakteri maskelenmeye çalışılıyor. Elbette meseleyi böyle ele almayan, olması gerektiği gibi yaklaşan medyada var ama onların da ne kadar etkili olduğu da ortada. Medyanın şiddeti bu biçimde ele alışı şiddete meşruiyet üretmekten başka amacı/sonucu yoktur. Bu da artık darbe yapmadan darbe koşullarını hayata geçiren, hayatın yapısına sızmış bir sistem olarak var olabilmekte. Medya bizi bize satıyor. Bizim yaşadığımız hayatı aynen veriyor. Sanki bizim seçtiğimiz bir hayat gibi sunuyor. Başka türlü bir hayatın imkanlarını yok sayıyor. Dizide, maçta, haberde, reklamda kendini görüyor, özdeşleşebiliyor, var oluşunu hissediyor. İnsanın başka türlü bir şey istemesi için önce tasavvur etmesi, düşünü kurması gerekiyor. Medya orada da kendini üretiyor. Oradan, soyut alandan gerçek hayata uzanıyor ve yanında toplumsal yapının kodlarını da taşıyor.

Toplumun şiddete onay ve rızası nasıl sağlanıyor? Tarihsel, kültürel kaynağı nedir?

Çok anlaşılır bir durum. Ertuğrul Gazi Irak tarafından Anadolu'ya giriyor. Bakıyor iki ordu savaşıyor, aziz ve necip Türk evlatları yenilenden yana savaşa katılıyor. 1000 yıl önce böyle düşünen ve davranan bizdik. Burada değişen ve etkili olan yaşam tarzıdır. Kabileler topluluğunda tahakküm daha azdır, dayanışma yaşamın gereğidir. O tehlike ortamında yaşama tutunmanın yolu asabiyet dediğimiz birliktelik duygusudur. Ortaklaşmacı ruh kalmadı. Modern toplumda insan insanın kurdu haline getirildi. Elit kendi içinde kavgalı iken büyük yoksul kitlenin karşısında domuz gibi birleşiyorlar. Sınıfsal bilinci çok yüksek. İtalya'da Ulusal Birlik kurulurken burjuvazi toprak sahiplerini iki seksen yere yatırıyor. Ardından fabrikalarda işçiler kıpırdamaya başlayınca aynı burjuvazi yere yatırdığı aristokrasinin elini tutup tekrar ayağa kaldırıyor. Çünkü gelenler(işçiler) allahın belası gibi burjuvazi için. Adorno ile bitirecek olursak, Adorno bu bağlamda diyor ki: "Baskı belli bir yoğunlukta, sürekli olursa mazlumun tek kurtuluşu zalime, cellada aşık olmak olur". Küçük insanın hali bu. Efendisi "gibi" yapan küçük insan kendisi gibi olana şiddet uyguluyor.

Bu Konuyu Cevapla